Ruch masowy w Kaszmirze administrowanym przez Pakistan, kierowany przez Komitet Akcji Awami (AAC), znalazł się w punkcie zwrotnym, ponieważ kierownictwo ogłosiło, że Długi Marsz zostanie ponownie wznowiony 15 lipca.
Obecnie około 100 000 osób zgromadziło się w sześciu różnych punktach protestu w okolicach miasta Rawlakot, gdzie obecne są liczne siły bezpieczeństwa. W całym Azad1 Kaszmirze trwa strajk generalny – nie kursuje żaden transport, a sklepy i urzędy pozostają zamknięte.
Władze państwowe dokładały wszelkich starań, by złamać ruch, ale za każdym razem ponosiły porażkę. 12 lipca doszło do zaciętych walk w małym miasteczku Arja, w których siły bezpieczeństwa zabiły dwóch młodych ludzi, natomiast rankiem 11 lipca doszło do zaciętej walki na drodze Shuajabad łączącej miasta Rawlakot i Bagh, w której zginęło co najmniej dwóch kolejnych młodych ludzi.
Jednak pomimo brutalności władz państwowych morale mas jest wysokie i są one gotowe pokonać każdą przeszkodę. Pożegnalne słowa płaczącej matki skierowane do zmarłego syna podczas wczorajszego pogrzebu brzmiały: „stanąłęś na wysokości zadania, mój synu, gratulacje”. Taki jest duch niemal wszystkich matek w całym Azad Kaszmirze, które wykazały się większą determinacją i stanowczością niż ktokolwiek inny i które są gotowe poświęcić wszystko dla tego ruchu.
13 lipca uczniowie i studenci ze szkół i uczelni, ubrani w mundurki, wyszli licznie na ulice, wyrażając solidarność z ruchem. Cała sytuacja pokazuje, że Długi Marsz rozpoczynający się 15 lipca może zakończyć się sukcesem, że bitwa o odbicie Rawlakotu z rąk sił bezpieczeństwa może zostać wygrana przez masy, a stamtąd mogą one z powodzeniem maszerować w kierunku stolicy, Muzaffarabadu. Jednak, jak już stwierdziło kierownictwo, gdy Długi Marsz się rozpocznie, postulaty ruchu nie będą ograniczać się do Karty Postulatów, lecz wykraczać poza nią.
W tej sytuacji towarzysze z RCP [Rewolucyjnej Partii Komunistycznej, pakistańskiej sekcji Rewolucyjnej Międzynarodówki Komunistycznej – tłum.] w Kaszmirze proponują program, zgodnie z którym komitety powinny przejąć całą władzę, którą w rzeczywistości już sprawują, choć jeszcze tego nie ogłosiły. Towarzysz Umer Riaz z RCP w swoim przemówieniu z 9 lipca przedstawił ten sam program i wezwał AAC do ogłoszenia się rządem Azad Kaszmiru.
13 lipca RCP opublikowała tekst poniższej ulotki, która jest rozpowszechniana w ramach ruchu i spotyka się z ogromnym odzewem ze strony mas. Wywołała ona entuzjastyczną debatę, a większość warstw społecznych zgadza się z jej treścią.
Cała władza w ręce komitetów! Naprzód ku zwycięstwu!
15 lipca – Długi Marsz w „Azad” Kaszmirze: cała władza komitetom!
1.
W ciągu ostatnich trzech lat ruch masowy w Kaszmirze rozwijał swoją siłę, doprowadzając do stopniowego wyłonienia się Komitetu Działania Awami jako równoległego centrum władzy obok struktur rządowych państwa. Przez dłuższy czas te dwa ośrodki władzy – z jednej strony Komitet Działania Awami, a z drugiej rząd i państwo – współistniały, co sprawiło, że decydująca konfrontacja między nimi stała się nieunikniona. Represje państwowe, które rozpoczęły się 5 czerwca, zapoczątkowały tę decydującą walkę, która obecnie szybko zmierza ku konkluzji. Tylko poprzez uznanie tego faktu i zrozumienie go znaczenia można sformułować kolejną fazę i strategię ruchu na właściwych podstawach.
Ten konflikt między dwoma rywalizującymi ośrodkami władzy odróżnia obecną sytuację od wszystkich poprzednich. Oznacza to, że z jednej strony o swoje przetrwanie walczy Komitet i całość ruchu, a z drugiej – klasa rządząca i państwo. Nieuniknionym rezultatem będzie zwycięstwo jednej strony i porażka drugiej. Nawet gdyby na tym etapie możliwe było osiągnięcie jakiegoś kompromisu, odłożyłoby to ostateczną konfrontację jedynie o kilka miesięcy. Wkrótce sprawa wróciłaby z jeszcze większą intensywnością, stawiając Komitet i ruch przed koniecznością nieuniknionej walki, wymagającej jeszcze większych poświęceń.
2.
Przez te trzy lata walki prawdziwą siłą napędową ruchu byli pracujący mieszkańcy Kaszmiru. Na każdym etapie pokonywali represje państwowe dzięki swojej zbiorowej sile, rewolucyjnej determinacji i odwadze. Zorganizowani w ramach Komitetów Działania Awami ludzie pracy nie tylko nadali ruchowi impet, ale także organizowały życie społeczne, dostosowując je do rygoru strajków i blokad. Tym samym wielokrotnie – a zwłaszcza w ciągu ostatniego miesiąca – pokazali, że to właśnie sam lud jest prawdziwą siłą, która sprawia, że społeczeństwo działa.
Na wezwanie Komitetu zatrzymali funkcjonowanie całego społeczeństwa, jednocześnie utrzymując niezbędny przepływ życia dzięki zbiorowej solidarności i wzajemnej współpracy, pomimo brutalnych represji ze strony rządzących. Organizując społeczeństwo poprzez swoje komitety zgodnie z potrzebami ruchu, ludzie pracy pokazali, że komitety te mogą służyć jako kluczowe instytucje przyszłego społeczeństwa zorganizowanego w oparciu o zbiorowe interesy i wspólny dobrobyt.
3.
W świetle tych okoliczności konieczne stało się, aby ruch posuwał się naprzód poprzez długi marsz – przy realnej możliwości jeszcze ostrzejszej konfrontacji z siłami zbrojnymi państwa. W związku z tym kierownictwo ruchu musi zadbać o to, by wraz z rozwojem walki i wymaganych poświęceń urastały cele ruchu.
W zeszłym roku, po poświęceniu życia ponad pół tuzina osób, przyjęto Kartę Postulatów. Poświęcenie w ciągu ostatniego miesiąca kolejnych kilkudziesięciu istnień ludzkich wyłącznie po to, by zapewnić wdrożenie tej samej Karty – poprzez porozumienie, które ostatecznie może okazać się oszustwem – byłoby sprzeczne z ogromnym poparciem społecznym i siłą stojącą za ruchem. Dlatego Komitet musi realizować śmiały program, który odzwierciedla przytłaczające poparcie ponad 90 procent mieszkańców Kaszmiru.
4.
Mieszkańcy Kaszmiru całkowicie odrzucili administrację elit i pokonali represyjne siły zbrojne sprowadzone z Pakistanu w celu ochrony tej administracji. Gdy Długi Marsz przełamie oblężenie Rawlakot i ruszy naprzód, cała równowaga sił przesunie się zdecydowanie na korzyść ruchu i Komitetu. W tym momencie władza i uprawnienia przejdą z rąk rządzących w ręce Komitetu – choć w rzeczywistości to Komitet i ruch stanowią już prawdziwe centrum władzy.
Komitet musiałby wówczas po prostu formalnie ogłosić władzę, którą faktycznie już zdobył. Ogłosiłby, że – przy poparciu ponad dziewięćdziesięciu procent ludności Kaszmiru – powstaje Awami Inqalabi Government [Ludowy Rząd Rewolucyjny]. Przekazałby wszystkie zasoby w ręce własności zbiorowej, zniósłby wszelkie przywileje, z których korzysta elita rządząca, oraz zapewniłby ludności zatrudnienie, bezpłatną edukację, bezpłatną opiekę zdrowotną i wszystkie inne podstawowe potrzeby.
Aby to osiągnąć, komitety przejęłyby kontrolę nad wszystkimi sprawami administracyjnymi w każdym okręgu i formalnie ustanowiłyby strukturę rządową Awami, która już istnieje w postaci tych komitetów.
Jednocześnie Rząd Rewolucyjny zwróci się do robotników Pakistanu, oświadczając, że ta walka toczy się nie tylko o prawa ludności Kaszmiru, ale także o prawa robotników i ubogich w Pakistanie. Wezwie ich do uznania, że nasza walka jest jedną i tą samą, zachęcając ich do podjęcia działań w całym Pakistanie w walce z niesprawiedliwościami tego systemu, z zapewnieniem, że razem, ramię w ramię, osiągniemy zwycięstwo.
5.
Wezwanie do usunięcia obecnego rządu tylko po to, by zastąpić go innym rządem tymczasowym złożonym z tej samej elity, sprowadza się do proszenia ludu, by po swojej nieśmiertelnej walce ponownie podporządkował się innej frakcji tej samej klasy rządzącej. Dlatego Komitet musi, bez wahania i niepewności, zaufać sile ludu. Musi ogłosić utworzenie rządu Awami Inqalabi, opartego na prawie własności i prawie do sprawowania rządów.
Utworzenie rządu Awami Inqalabi w Kaszmirze, wraz z gwarancją bezpłatnych usług podstawowych dla wszystkich, mogłoby stać się promykiem nadziei dla robotników w całym Pakistanie i szerszym regionie. Mogłoby to rozpalić ruchy rewolucyjne w całym regionie, inspirując ludzi pracy na całym świecie do pójścia za przykładem ludu kaszmirskiego i rozpoczęcia rewolucyjnej walki, aby raz na zawsze położyć kres temu opresyjnemu systemowi.
W ten sposób zwycięstwo ludu Kaszmiru mogłoby stać się ważnym kamieniem milowym na drodze do Socjalistycznej Federacji Subkontynentu Indyjskiego.
Maszerujmy naprzód, zjednoczeni, drogą ku zwycięstwu!
Z rewolucyjnymi pozdrowieniami,
Komunistyczna Partia Inqalabi
13 lipca 2026 r.
Apelujemy do robotników całego świata, aby wspierali nas w tej walce, na ile tylko mogą. Jest to walka każdego robotnika na całym świecie, a jej zwycięstwo jest zwycięstwem światowej klasy robotniczej w jej walce przeciwko krwiożerczemu systemowi kapitalistycznemu.
Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!
- Azad – w języku urdu oznacza „wolny” – przyp. tłum. ↩︎
